De film Boyhood is zonder twijfel de meest besproken film van het moment. De reacties zijn bijna zonder uitzondering lovend, en terecht zou ik zeggen. Ook ik vind het een prachtige film die uitnodigt tot lang napraten.
Dat napraten zou ook hierover kunnen gaan: de rol die lezen en voorlezen spelen in de film. Of misschien beter: in het leven van de opgroeiende Mason Junior. Zijn ontwikkeling lijkt te draaien om het leren omgaan met: (familie)relaties, seksualiteit, religie, drugs (ook alcohol) en politiek. En in zijn opvoeding is (naast muziek en fotografie) een belangrijke plaats voor lezen weggelegd.
Zo leren we Mason's moeder meteen aan het begin van de film kennen als iemand die graag haar kinderen voorleest. Wanneer een babysitter voor een avondje uit niet meer te vinden is, blijft ze noodgedwongen thuis en leest haar kinderen voor uit Harry Potter.
De biologische vader van Mason en zijn zus legt niet veel later uit aan zijn kinderen hoe hij graag een goede vader had willen zijn. "Reading bed time stories to you every night" is daar onderdeel van.
Verder bezoekt Mason rond zijn tiende levensjaar een middernachtelijke Harry Potter-boeklancering en heeft hij rond zijn vijftiende een boekgesprek. Tijdens dit gesprek wordt impliciet duidelijk (of ligt het er duimendik bovenop?) dat Mason het getroffen heeft: zijn moeder geeft les aan de universiteit, de moeder van zijn gesprekspartner heeft een nagelstudio. Zij leest voor de derde keer To Kill a Mocking Bird, hij leest Kurt Vonnegut (ik denk Breakfast of Champions).
Daarna wordt het stil rond de leesontwikkeling van Mason. En dat verbaast een beetje, want waarom dan die nadrukkelijke aandacht voor lezen in eerdere scènes? Ik blijf daarom zitten met de vraag waarom Mason geen boeken meeneemt als hij op kamers gaat. En als hij dat wel had gedaan, welke boeken dat dan waren geweest... Maar dat neemt niet weg dat deze film er geen gras over laat groeien dat lezen belangrijk is voor elke mens die opgroeit. En dat is mooi.
